வழக்கமா மார்ச் 6னு சொன்னதும் என் மனசுல தெரியற காட்சி திரிசூலம் ரயில்வே ஸ்டேஷன்ல அதிகாலைல தனியா நான் உட்கார்ந்திருக்கற காட்சி தான். நாம ரொம்ப ரசிக்கும் தருணங்கள் மனசுல அப்படியே பதிஞ்சிடும். அந்த மாதிரி ஒரு தருணம் தான் அது. மார்ச் 6, 2005. என் தோழி திருமணம் ஆகி முதல் முறையா லண்டன் கிளம்பினா. அவளை வழியனுப்ப நாங்க எல்லாரும் போகலாம்னு முடிவு செஞ்சிருந்தோம். காலைல 4.30 மணிக்கு செக் இன் அவளுக்கு. அப்போ எங்க வீடு சேலையூர் பக்கம். தெரிஞ்ச ஆட்டோ டிரைவர்கிட்ட மறுநாள் காலைல 3.30 மணிக்கு வர சொல்லி முதல் நாளே சொல்லியிருந்தோம். அதனால அர்த்த ராத்திரி 3 மணிக்கே எழுந்து கிளம்பி ரெடியா இருக்க ஆட்டோ வந்ததும் தாம்பரம் வந்து அங்க இருந்து ட்ரெயின்ல திரிசூலம் வந்து நண்பர்கள சந்திச்சு, தோழியை வழியனுப்பிட்டு, பக்கத்துல இருந்த சங்கீதால காபி சாப்பிடலாம்னு போனோம். இனிய காலை வணக்கம்னு தமிழ்ல சொல்லி வரவேற்றது ஆச்சர்யமா இருந்தது சந்தோஷமாவும் இருந்துது. [ஆனா சமீபத்துல பொயிருந்தப்போ அப்படி ஏதுமில்லைங்கறது கொஞ்சம் ஏமாற்றமா இருந்துது :(]. நண்பர்களிடமிருந்து விடைபெற்று கிளம்பி வீட்டுக்கு வர்றதுக்காக ரயில்நிலையத்துல உட்கார்ந்திருந்த காட்சி தான் நான் ஆரம்பத்துல சொன்ன காட்சி. அந்த நிமிஷங்கள் இருந்த மனநிலைய எப்படி சொல்றதுனு தெரியலை. அமைதியா எந்தவித சலசல்ப்பும் இல்லாம... Peace of mind னு சொல்லுவாங்களே அது அப்போ இருந்துச்சு.
போன சனிக்கிழமை (அதே மார்ச் 6, ஆனா வருஷம் 2010 :P ) நண்பர்களுடன் Karthik calling karthik படம் போயிருந்தோம் [விமர்சனம் எல்லாம் எழுத பொறுமை இல்லை. ஒரே வரில சொல்லிடறேன். படம் எனக்கு ரொம்ப பிடிச்சிருந்த்து :) முக்கியமா கூட வந்திருந்த நண்பர் தீபிகாவ ஓவர் ஜொள்ளோட பாத்துட்டிருக்கும்போது பாப்கார்ன் வேனுமான்னு கேட்டு டிஸ்டர்ப் பண்ணி அவரை டென்ஷன் ஆக்கி ஜென்மசாபல்யம் அடைஞ்சது தனி கதை :D] படம் பாத்து முடிச்சதுக்கப்புறம் தாரப்பூர் டவர்ஸ்ல இருக்கற க்ரோமோ கடைல லாப்டாப்போட விலை மாடல் எல்லாம் கேட்டுட்டு நாங்க எதிர்பாக்கற டெல் கம்ப்யூட்டர் இல்லைனு சொல்லிட்டீங்க அதனால நாங்க போறோம்னு வெளிநடப்பு செஞ்சிட்டு கடை வாசல்ல கொஞ்ச நேரம் நின்னு பேசிட்டிருந்தோம்.நல்ல இதமான தென்றல் காற்று மனசுக்கு ரொம்ப சுகமா இருந்த்து. சென்னை மாநகரிலே அதுவும் மவுண்ட் ரோடிலானு ஆச்சர்யத்தோட அனுபவிச்சிட்டு நண்பர்களுக்கு டாட்டா சொல்லிட்டு எல்.ஐ.சி பஸ் ஸ்டாப் வந்து நின்னு கொஞ்ச நேரம் அந்த இயற்கை காற்ற ரசிச்சு அனுபவிச்சிட்டிருந்தேன். அந்த நிமிடங்கள்ல மறுபடி அதே Peace of mind ஃபீல் பண்ண முடிஞ்சது. (கொழுப்பெடுத்துப்போய் காலியா வந்த 4-5 பஸ்ஸ அடுத்த பஸ்ல போலாம்னு விட்டுட்டு ஒரு 20 நிமிஷவாவது அங்க நின்னுட்டிருந்தேன் :D)அதுலயும் சிகப்பு சிக்னல் போட்டதும் ஒரு நிமிடம் சாலை அநாதையாய் வண்டிகளே இல்லாமலும், அடுத்த நிமிடம் பச்சை சிக்னல் வந்ததும் ரொம்ப பிசியான சாலையா மாற்றதும் பாக்கறதுக்கு பிடிச்சிருந்துது.
அங்க நின்னுட்டிருக்கறப்போ சென்னைய பத்தி எங்க அபீஸ் மக்கள் (வட இந்திய மக்கள்) சொன்னது ஞாபகம் வந்த்து. “சென்னை மெட்ரோ சிட்டினு சொல்றோம். ஆனா மத்த மெட்ரோ சிட்டியான ஹைதராபாத், பெங்களூர், மும்பை மாதிரி சமீபத்தில கட்டப்பட்ட உயரமான கட்டிடங்கள்னு சொன்னா இங்க ரொம்பவே கம்மி. இப்பவும் நுங்கம்பாக்கம் மவுண்ட் ரோட்னு போனா இன்னுமும் பழைய கட்டிடங்கள் தான் நிறைய இருக்கு. புதுசா ஏதாவது இருந்தாலும் அது ரொம்பவும் உயர்ந்த கட்டிடமா இருக்கறதில்லை”னு சொல்லிட்டிருந்தாங்க. பஸ் ஸ்டாப்ல நின்னு சுத்தி இருந்த கட்டிடங்களை பார்த்தப்போ உண்மை தானோனு யோசிக்க வைச்சுச்சு. என்னதான் ஊருக்கு வெளிய மஹிந்திரா சிட்டி, ஓ.எம்.ஆர் சாலைலனு ஐ.டி. வளர்ந்தாலும் சிட்டிக்குள் சென்னை தன் முகவரியை பெரியதாக மாற்றி கொள்ளவில்லை தானோ??
போன சனிக்கிழமை (அதே மார்ச் 6, ஆனா வருஷம் 2010 :P ) நண்பர்களுடன் Karthik calling karthik படம் போயிருந்தோம் [விமர்சனம் எல்லாம் எழுத பொறுமை இல்லை. ஒரே வரில சொல்லிடறேன். படம் எனக்கு ரொம்ப பிடிச்சிருந்த்து :) முக்கியமா கூட வந்திருந்த நண்பர் தீபிகாவ ஓவர் ஜொள்ளோட பாத்துட்டிருக்கும்போது பாப்கார்ன் வேனுமான்னு கேட்டு டிஸ்டர்ப் பண்ணி அவரை டென்ஷன் ஆக்கி ஜென்மசாபல்யம் அடைஞ்சது தனி கதை :D] படம் பாத்து முடிச்சதுக்கப்புறம் தாரப்பூர் டவர்ஸ்ல இருக்கற க்ரோமோ கடைல லாப்டாப்போட விலை மாடல் எல்லாம் கேட்டுட்டு நாங்க எதிர்பாக்கற டெல் கம்ப்யூட்டர் இல்லைனு சொல்லிட்டீங்க அதனால நாங்க போறோம்னு வெளிநடப்பு செஞ்சிட்டு கடை வாசல்ல கொஞ்ச நேரம் நின்னு பேசிட்டிருந்தோம்.நல்ல இதமான தென்றல் காற்று மனசுக்கு ரொம்ப சுகமா இருந்த்து. சென்னை மாநகரிலே அதுவும் மவுண்ட் ரோடிலானு ஆச்சர்யத்தோட அனுபவிச்சிட்டு நண்பர்களுக்கு டாட்டா சொல்லிட்டு எல்.ஐ.சி பஸ் ஸ்டாப் வந்து நின்னு கொஞ்ச நேரம் அந்த இயற்கை காற்ற ரசிச்சு அனுபவிச்சிட்டிருந்தேன். அந்த நிமிடங்கள்ல மறுபடி அதே Peace of mind ஃபீல் பண்ண முடிஞ்சது. (கொழுப்பெடுத்துப்போய் காலியா வந்த 4-5 பஸ்ஸ அடுத்த பஸ்ல போலாம்னு விட்டுட்டு ஒரு 20 நிமிஷவாவது அங்க நின்னுட்டிருந்தேன் :D)அதுலயும் சிகப்பு சிக்னல் போட்டதும் ஒரு நிமிடம் சாலை அநாதையாய் வண்டிகளே இல்லாமலும், அடுத்த நிமிடம் பச்சை சிக்னல் வந்ததும் ரொம்ப பிசியான சாலையா மாற்றதும் பாக்கறதுக்கு பிடிச்சிருந்துது.
அங்க நின்னுட்டிருக்கறப்போ சென்னைய பத்தி எங்க அபீஸ் மக்கள் (வட இந்திய மக்கள்) சொன்னது ஞாபகம் வந்த்து. “சென்னை மெட்ரோ சிட்டினு சொல்றோம். ஆனா மத்த மெட்ரோ சிட்டியான ஹைதராபாத், பெங்களூர், மும்பை மாதிரி சமீபத்தில கட்டப்பட்ட உயரமான கட்டிடங்கள்னு சொன்னா இங்க ரொம்பவே கம்மி. இப்பவும் நுங்கம்பாக்கம் மவுண்ட் ரோட்னு போனா இன்னுமும் பழைய கட்டிடங்கள் தான் நிறைய இருக்கு. புதுசா ஏதாவது இருந்தாலும் அது ரொம்பவும் உயர்ந்த கட்டிடமா இருக்கறதில்லை”னு சொல்லிட்டிருந்தாங்க. பஸ் ஸ்டாப்ல நின்னு சுத்தி இருந்த கட்டிடங்களை பார்த்தப்போ உண்மை தானோனு யோசிக்க வைச்சுச்சு. என்னதான் ஊருக்கு வெளிய மஹிந்திரா சிட்டி, ஓ.எம்.ஆர் சாலைலனு ஐ.டி. வளர்ந்தாலும் சிட்டிக்குள் சென்னை தன் முகவரியை பெரியதாக மாற்றி கொள்ளவில்லை தானோ??